Het is vier uur 's nachts. Zojuist is Ans van Schijndel van de thuiszorg weggegaan. Om twee uur riep Nienke: ik wil op het andere bed - het hoog-laag bed. Ze heeft al de hele dag en avond niet anders gedaan dan overgeven en ligt nu te stinken in haar bed. Een weeïge geur. Zorgcentrale gebeld, die belt dan de dienstdoende wijkzuster en die kwam om 14.45. Ondertussen had Nienke bedacht dat ze niet beneden wilde liggen, waar al het bezoek haar zou kunnen bekijken. Kun je niet iets in het kleine kamertje doen? Kleine kamertje leegehaald, en met het hoog-laag bed gewacht tot de thuiszorg er was. Had ik dat maar niet gedaan. Truttig mens, die vond dat we niet zomaar dat bed uit elkaar konden halen. Daar moet de technische dienst voor komen. Ze wilde wel Nienke wat hoger in de kussens leggen, maar zei Nienke: dat kan ik ook wel met mijn moeder. Uiteindelijk kon ze niets voor Nienke doen en is ze onverrichter zake weggegaan. Nienke wil aan het infuus. Ze is teleurgesteld dat ze niet in het AvL terecht kon. "Nu laten ze me hier verrotten".

Ik ga maar weer naar bed, maar tegen zes uur besluit ik Joop te bellen. Wil je me helpen het bed naar boven te brengen. Joop komt en we halen het bed beneden uit elkaar en ztten het boven weer in elkaar. Nu Nienke nog in het andere bed. Huisartsenpost gebeld: kunnen er twee ambulance broeders komen met een brancard? De dokter komt met een verpleegster en zij zetten door: Nienke in de rolstoel en in het andere bed gelegd. Nienke is er doodmoe van. Maar ze ligt in een schoon bed. dr Van den Bosch regelt nog een infuus. Er zijn twee zusters nodig voor het is ingebracht. Maar om 13.00 uur is het dan toch gebeurd. Nienke ligt in het kleine kamertje in een hoog-laag bed aan het infuus. Precies wat ze wou.