Op de psychologische toer

Zondag 14 augustus.
Ik heb een vrije zondag. Mirella Klomp gaat voor en komt na de dienst een kopje koffie drinken. Mirella is iets jonger dan Nienke. Ze praten gezellig. Mirella heeft ook altijd hoofdpijn, maar anders, want dat heeft met haar voorhoofdsholteontstekingen te maken.

‘s Avonds schrijf ik een mail
Daaruit het volgende:
Nienke ligt de hele dag op bed, kan bijna niets hebben. Ik moet haar dus vooral met rust laten. Niet te veel tegen haar zeggen etc. Ze heeft drie slechte dagen en dan één of twee wat betere dagen, en dan weer drie slechte. De goede dagen heeft ze wel de permanente hoofdpijn, maar niet de migraine-achtige aanvallen.
Eten wil ze wel, en probeert ze ook, maar door de hoofdpijnaanvallen moet ze telkens overgeven. Ze is nooit ziek geweest en wist eigenlijk niet wat haar overkwam. Overgeven had ze op haar 6e jaar ooit één keer gedaan! Ze is ondertussen erg afgevallen en weegt nog maar 45 kilo. Ik word er een beetje radeloos van, temeer omdat zowel de huisarts als de fysiotherapeut er niet zoveel aan doen. “Al dat psychologische gepraat, dat is wel leuk, maar daar heb ik niet zoveel aan”, zei Nienke, na een bezoek aan de fysiotherapeut, die alleen maar met haar gepraat had. Ze is geen aansteller, eerder iemand die doorgaat tot ze erbij neervalt.

Mijn huisarts heeft een bloedonderzoek laten doen. Dat was uitstekend, maar op de ziekte van Lyme of zo is niet gecontroleerd. Ze krijgt zetpillen voor de pijn en het overgeven ( ze wist niet eens wat zetpillen waren). De fysiotherapeut vertelde mij dat alles in haar nek gespannen is, maar waarom hij haar dan niet masseert, zo dat ze wat verlichting krijgt, begrijp ik niet. Hij vroeg of wij in de opleiding weleens aan familie-opstellingen hadden gedaan en veronderstelde dat ik teveel druk op haar legde... Een vriend, die psycholoog is, zei me – op grond van de verschijnselen die ik noemde- dat Nienke psychiatrische hulp nodig heeft. Mijn broer, je weet wel – de patholoog-anatoom- heeft via mijn moeder laten weten dat Nienke iets in haar nek heeft, en dat er ook onderzocht moet worden op de ziekte van Lyme. Mijn zusje, de psycholoog, vindt dat Nienke professionele hulp moet hebben bij de ‘inrichting’ van haar leven en veronderstelt dat de huisarts en de fysiotherapeut dit een machtig interessante casus vinden en hun eigen vak niet meer zo leuk vinden. Marieke, mijn andere dochter, apotheker, denkt op allerlei manieren mee en is voor Nienke een vraagbaak wat betreft de medicijnen. (“Ik heb net overgegeven, kan ik nu nog wel een pilletje innemen?”)
Ik kan me niet goed voorstellen dat Nienke’s klachten alleen een psychische oorzaak zouden hebben. De spanning in haar nek kan net zo goed gevolg als oorzaak van haar hoofdpijn zijn. Nienke heeft de afgelopen jaren als een bouwvakker in haar huis gewerkt (’s avonds na haar werk) en heel wat afgesjouwd. Daarbij kan er ook best wat misgegaan zijn. Tijdens mijn hernia’s had ik goede ervaringen met een ortho-manueel therapeut. Na behandeling door hem was mijn beenlengteverschil, dat de schoolarts bij mij ontdekte toen ik 10 jaar was, en dat waarschijnlijk mede – naast alle geklus in huis- oorzaak is geweest van mijn hernia’s, verdwenen. Ik heb daarom contact gezocht met een ortho-manueel therapeut hier in de buurt en daar zijn we afgelopen vrijdag therapeut geweest. Nienke’s nekwervels waren inderdaad uit balans. “Deze dokter doet tenminste wat!”
Of de behandeling bij de ortho-manueel therapeut helpt, moeten we nu nog afwachten. Ondertussen is het beetje eten dat ze naar binnen werkt er wel in gebleven. Dat is al heel wat. De huisarts moet natuurlijk niets van zo’n alternatieve behandeling hebben en blijft op de psychologische toer gaan. Nienke ziet er al tegenop om naar hem toe te gaan, want het lijkt zo net alsof het haar eigen schuld is dat ze dit heeft.