De assistent-neuroloog

Dinsdag 6 september
Nienke, Marieke en ik hebben een gesprek gehad met de assistent-neuroloog.
De assistent-neuroloog – (waarom eigenlijk geen gesprek met de verantwoordelijke neuroloog?) -vertelde het volgende (Ik heb het letterlijk uit zijn mond opgetekend):
“Er zijn twee dingen die los van elkaar spelen:
1. De TIA op 27 augustus– een propje in een bloedvat, dat het bloedvat afsluit, waardoor een gedeelte van de hersenen zonder bloedtoevoor komt – heeft uitval veroorzaakt in het spraakcentrum, waardoor Nienke verward en moeilijk sprak en ook niet meer goed kon lezen, schrijven en rekenen. Als die uitval binnen 24 uur wegtrekt is het een TIA. Gisteren (5 september) deed zich hetzelfde probleem voor. Dat was misschien een nieuwe TIA of rest-uitval van de eerste keer. Onze behandeling is gericht op preventie. Daarom krijgt ze een bloedverdunnend medicijn in de vorm van ascal. Daarnaast hebben we gekeken naar risicofactoren: roken, cholesterol, bloeddruk etc. Haar cholesterol is net aan te hoog, daarom krijgt ze een cholesterolverlagend middel (Lipitor 10 mg). Haar bloeddruk is niet te hoog. Ze rookt niet. Er zijn dus weinig risicofactoren. Bij een herseninfarct mag je een half jaar lang niet autorijden, bij een TIA geldt die regeling niet.
2. Het tweede is haar gewichtsverlies, hoofdpijn en oorsuizen. Daar hebben we nog geen vinger opgelegd. De KNO-arts heeft geen afwijkingen gevonden. Het laboratoriumonderzoek (bloedonderzoek) heeft geen afwijkingen opgeleverd. En we verwachten dat de echografie van de buik die morgen gemaakt wordt ook geen afwijkingen zal opleveren. We hebben het vermoeden dat het gewichtsverlies en het braken geen lichamelijke oorzaak heeft. We denken dat er een stuk psyche bij komt kijken en willen daarom de psychiater in consult vragen. Want Nienke is nogal met het uiterlijk bezig. Op het moment dat we boven tafel hebben dat er psychisch iets is, kunnen we aan de slag. Ons voorstel is dus: Morgen een echografie van de buik, daarop kunnen we zien of ze niet een tumor in de buik heeft. We willen liefst de sondevoeding nog niet gebruiken. Het is beter dat ze zelf eet en het eten binnenhoudt, en dan de psychiater erbij. Het consult bij de psychiater kan poliklinisch, dus als de echografie niets oplevert, wordt ze ontslagen en kan ze naar huis. Heeft u nog vragen?”

Die hadden we:

Nienke: Maar ik wilde juist graag aankomen. 53 kilo is mijn ideale gewicht. Ik had sinds m’n zesde jaar niet gebraakt. Wist niet wat me overkwam. Maar misschien is het wel zo, dat als ik weer aankom, de verschijnselen overgaan. Ik zal m’n best doen om meer te eten en heb nu ook van een verpleegster geleerd hoe ik met het braken moet omgaan.

Marieke en ik: Als deze twee dingen volkomen los van elkaar staan, betekent dat dat ze de TIA ook gekregen had, als ze volkomen gezond geweest was? “Ja”.
En de hoofdpijnen en migraineachtige aanvallen dan? “Die zijn het gevolg van het gewichtsverlies”. Maar de hoofdpijn was er eerst en het braken en gewichtsverlies kwam daarna... “Toch zijn de hoofdpijnen, het scheelzien, sterretjes zien, oorsuizen, duizeligheid en het braken gevolg van het gewichtsverlies”.

Is alles in het werk gesteld om een organische oorzaak van de verschijnselen te achterhalen? “Ja”. Is er een EEG gemaakt, een lumbaalpunctie gedaan, is er onderzoek gedaan naar de hypofyse? “Nee, maar dat was ook allemaal niet nodig”.

Als u haar nu doorstuurt naar de psychiater is het dan niet aan de psychiater om te beoordelen of ze klinisch of poliklinisch behandeld moet worden? “We zullen proberen of de psychiater nog voor ze ontslagen wordt bij haar langs kan komen”

Als u zegt dat ze naar huis kan, welk huis bedoelt u dan? Ze is wel vijf weken bij mij thuis geweest, maar Nienke’s huis is in Tilburg. Ze woont daar alleen. Kan ze alleen zijn? Ik heb nog drie weken vakantie, maar daarna moet ik weer aan het werk. “Er is geen reden waarom ze niet alleen zou kunnen zijn, hier in het ziekenhuis is er ook niet altijd iemand bij haar. Maar nog drie weken in Zaltbommel zou goed zijn”

En als ze dan nog verder afvalt, of weer een TIA krijgt, wat moet ik dan doen? Ik ben alleen maar haar moeder, en niet deskundig. “Als ze weer uitvalsverschijnselen krijgt en die verschijnselen na een poosje weer over zijn, hoeft u niets te doen.” Maar in allerlei reclamespotjes wordt gezegd: direct 112 bellen. Dat zijn toch wat tegenstrijdige signalen voor een leek, zoals ik. “Ja, maar dat geldt alleen de eerste keer zodat er een preventieve behandeling ingezet kan worden, dat hebben we bij Nienke al gedaan.”

En wat als ze nog verder afvalt? Is er niet een ondergrens? “Als dat acuut wordt, merkt u dat vanzelf. Dan gaan allerlei organen minder goed werken”.

Is er een second opinion mogelijk? “Ja, dan moet u contact opnemen met de verantwoordelijk neuroloog. Die stuurt dan onze bevindingen door”.

HvS: Wij zijn bij Nienke op bezoek geweest. Lieske kwam later, was Marieke aan het thuisbrengen naar Soest. Nienke belde steeds Lieske: waar ben je nu? terwijl L.onderweg was. Toen L. eindelijk kwam, kreeg ze ontzettend veel verwijten. Lieske en wij zijn eerder weg gegaan. Een collega van Nienke bleef.