Een bewogen dag

woensdag 21 september
een mailtje aan Marieke:


Lieve Marieke,
Het is nu even na zeven uur, 21 september. Ik zit te wachten tot het acht uur is en ik de dokter kan bellen. Gisteren zijn Hans van Steenis en ik met Nienke naar Tilburg geweest. Om half één was de fysiotherapeut geweest. Die vond dat het beter ging met Nienke, ze moest er meer uit. Wandelen over de stadswallen bv.
Om twee uur zouden we naar Tilburg gaan. Het werd ruim half drie, want Nienke kreeg eerst een hyperventilatie aanval. In de auto op weg naar Tilburg kreeg ze er nog een, een hele erge. Ze is dan zeker tien minuten helemaal van de wereld. En moet na zo’n aanval overgeven.
Ze vond het fijn in haar huis te zijn, heeft daar op haar eigen bed gelegen, de post bekeken en een paar telefoontjes gepleegd. Tussendoor weer een aanval + overgeven. Maar verder was ze helder. Bij de post zat ook een briefje van haar huisarts, die haar wilde spreken i.v.m. de ziekenhuisopname, en van de GGZ over de afspraak met de psychiater. Ze heeft haar huisarts gebeld, een afspraak gemaakt voor 28 september. Daarna heeft ze het GGZ gebeld: ze wilde graag informatie over de afspraak die gemaakt is op maandag 26 september. Of ze haar ook konden helpen met de hyperventilatieaanvallen. Want dat had ze nu het meest nodig. Toen die vraag bevestigend werd beantwoord, had ze vrede met het bezoek aan de psychiater.
Weer terug naar huis. Nienke nu achterin de auto, liggend. Het ging goed tot we vlak bij Zaltbommel waren. Opeens begon ze bang te gillen: Niet doen..... weg, weg... laat me met rust, terwijl wij niets deden. Weer een aanval, weer helemaal weg. Bij het huis aangekomen heeft ze nog een hele tijd achterin de auto gelegen voor ze er uit kon. Moest weer overgeven. Toen ze het huis binnenkwam ging ze op de weegschaal staan: 38 1/2 kilo. Daarna op de bank. Het was ondertussen ong. half zeven. Hans Uyttenbogaardt kwam. Ze heeft even met hem gepraat. Vond ons gepraat te hard, dus wij naar de studeerkamer beneden. Deuren open, zodat we haar konden horen. Ze riep me een paar keer: Komen! En als ik dan kwam: Niet komen! Ga weg! Nienke kreeg weer een aanval. Daarna heeft ze twee uur lang wartaal gepraat, kon niet uit haar woorden komen. Soms heel paniekerig. Uiteindelijk heb ik weer de huisartsenpost gebeld, met de vraag wat ik hiermee aan moest. Er kwam een vrouwelijke huisarts uit Rosmalen. Die heeft eerst met ons in de studeerkamer gepraat, daarna met Nienke. Ze nam er rustig de tijd voor. Zij vond dat Nienke moest worden opgenomen op de PAAZ afdeling.
Het gaat dus slecht, Marieke. En ik vind het zo erg dat Nienke dit allemaal door moet maken en dat ik Nienke niet kan helpen.
Ik bel je later op de dag nog wel.
Liefs, mama

Lieve Mama,
Ik zit nu achter de computer mijn e-mails bij te lezen, vandaar dat ik je mailtje direct gelezen heb. Straks heb ik in utrecht een cursus die tot 5 uur duurt, vandaar dat ik je nu maar even snel een mailtje terug stuur.
Ik maak me ook zorgen om Nienke als ik je verhaal lees, die hyperventilatie aanvallen icm met die autoritten lijken wat op paniekaanvallen zoals ze die ook had toen we naar het ziekenhuis gingen. Oom Hans zei toen tegen me dat Nienke op het moment van die hyperventilatie moet proberen ze te stoppen door in een plastic zakje rustig in en uit te ademen. Ik weet natuurlijk niet of Nienke dit heeft geprobeerd, maar het is blijkbaar het begin van zo'n paniekaanval.
ik denk ook dat als Nienke nu ze thuis is, minder heeft overgegeven de laatste tijd en toch weer zo veel is afgevallen, dit een teken is dat het dus niet beter gaat omdat ze thuis is. Er moet toch nu iets gebeuren. naar een ander ziekenhuis voor een second opinion of dan desnoods opname op de PAAZ afdeling. In ieder geval vind ik dat ze dan nu ook aan de sondevoeding moet. Zolang dat gewicht zo laag is, zit ze in een neerwaartse spiraal. Ze heeft wat dat betreft denk ik even een duwtje in de rug nodig, want ze zal inderdaad mentaal zelf wel veel kunnen, maar op dit moment is dat niet voldoende.
Als je straks de arts belt moet je er op staan dat er actie ondernomen wordt nu, neem desnoods weer contact op met haar behandelend neuroloog.
ik zal je bellen zodra ik vanmiddag thuis ben, maar dat is dus pas na 17.00u.
Veel sterkte, laat je niet afschepen
ik denk aan jullie
liefs, Marieke
(en pas ook een beetje op jezelf!)

Om acht uur ‘s morgens bel ik de huisarts. Er moet nu toch iets gebeuren. Hij zal het crisisteam vragen vandaag naar ons toe te komen. Marieke belt. Zegt dat Marco thuis is. Ik bel Marco, vraag hem tegen de middag te komen. De huisarts belt: het crisisteam heeft het te druk, kan niet bij ons komen. Wij kunnen wel naar den Bosch. Moeten daar dan om half twaalf zijn. “Als Nienke niet wil, laat ze mij maar bellen”. Ik bel Marco, hij komt eerder, zodat hij meekan naar Den Bosch. Dan Nienke wakker maken. “Wat doe je hier nou!?” “Nienke, de dokter heeft gevraagd of je hem wilt bellen.” “Waarom dan?” “Vanwege wat er geisteravond is gebeurd”. “Wat is er dan gebeurd en waarom lig ik hier beneden?” Je hebt een aanval gehad, je hebt twee uur lang wartaal gepraat. Er is een dokter bij je geweest, die heeft met je gepraat”. “Weet ik niets van”. ”Hans Uyttenbogaardt was hier ook. Weet je dat nog?”Nienke weet van niets. Ze belt de dokter: Ïk geloof dat ik gisteren een beetje raar heb gedaan? “
Om 11 uur de auto in, naar Den Bosch, gesprek met sociaal-psychiatrisch verpleegster. Zij overlegt met de psychiater en ze vinden een opname noodzakelijk, omdat het met haar gewicht nu gevaarlijk kan worden. Ze weegt nu nog 38 kilo.
Liever niet in Den Bosch, zeg ik. En gelukkig, de PAAZ afdeling in Den Bosch is vol. Ze zal nu eerst naar Utrecht bellen, anders Tilburg of Tiel.
Thuisgekomen een telefoontje: we worden om 14.00 uur verwacht in het UMC op de afdeling A2: de afdeling acute en consultatieve psychiatrie . Nienke lag net lekker op de bank uit te rusten van de trip naar Den Bosch en moet nu weer de auto in. Marco is een grote steun!
Tegen half drie zijn we op de afdeling. Na zo’n eind lopen is Nienke er wel aan toe om op bed te liggen. Er wordt een blad met thee, koffie,brood en beleg gebracht. Tegen vier uur hebben we het intakegesprek..
Het intakegesprek gaf mij veel vertrouwen: ze vroegen erg door naar haar hoofdpijnen en naar de aanvallen, wat er dan precies gebeurde. Na afloop van het gesprek zei de psychiater: ik heb niets psychisch gehoord. Eindelijk een arts die geen vooringenomen idee heeft en het niet afdoet als "spanningen" of direct denkt aan anorexia, maar op zoek gaat naar de oorzaak van haar (raadselachtige) ziekte. Ik denk dat ze nu in goede handen is en hoop dat ze snel een diagnose kunnen stellen.