Op afroep beschikbaar

Natuurlijk wil je als moeder het liefst iedere dag op bezoek, maar als Nienke dat liever niet heeft, doe je het niet. Ik had me dus voorgenomen vandaag, op mijn vrije dag, mijn administratie bij te werken. Vanmorgen heb ik Nienke gebeld om te vragen wat ik moest doen met haar afspraak met de neuroloog van het GZG. "Die had je allang moeten afzeggen". Oké, ik bel de secretaresse van de afdeling neurologie en zeg dat Nienke niet kan komen omdat ze in het UMC in Utrecht verblijft en niet een TIA, maar een kwaadaardige tumor heeft en dat de neuroloog dr. Beerepoot maar eens moet bellen.
Om 13.00 uur belt Nienke: "als je nu weggaat hoe laat ben je dan hier? Want ik heb zin in appelflappen en ik kan alleen maar naar beneden als ik bezoek heb". "Dus ik moet even komen voor de appelflappen." "Ja."
Oké, ik ga naar Utrecht en ben blij haar te zien. Oma en Pé komen ook. Oma heeft een aquarel meegenomen. We gaan samen naar het restaurant. Nienke drinkt twee bekers chocolademelk met slagroom en eet een appelflap. Ze maakt goed duidelijk dat ze geen vragen over de bestraling of haar ziekte wil. Ze wil graag bezoek, want ze "verveelt zich te pletter". Maar bezoekers moeten maar gewoon over koetjes en kalfjes praten. Als ze om 16.15 u. voor de bestraling wegmoet ga ik naar huis. Abigaël zal om 18.00 uur komen.